ندای بهشت زهرا

نوشته شده توسط: به ستان

میخواست گریه کند، بغض گلویش را فشار میداد، می ترسید ازینکه سرش را بالا آورد و در چشمانم نگاه کند، میترسید، شاید فکر میکرد آمده ام نُطُق بکشم، شاید حواسش رفته بود پیش دخترش که کمی آنطرفتر  آرام خوابیده بود.
سرخ شده بود، زیر آفتاب مُرده ی عصر مرداد، آفتابی که کم کم میرفت تا غروب کند. آفتابی که غروبها خون گرفته، از افق بهشت زهرا آخرین پرتوهای خودش را از پشت گنبد خمینی روی گورهای سرد می پراکند.
اولین بار در شلوغی آن قسمت از بهشت زهرا میان زمزمه ها و اشک ها و غش و ضعفهای مادرانِ متوفیان تازه ی این ایام، لای غبار و خاک قبرهای تازه کنده شده و هرم گرمای مرداد و عصر غم انگیزپنجشنبه ی گرم در کنار تشنگی که نه با یک لیوان و دو لیوان آب خنک مرتفع میشد، تنهای تنها بالای گور دخترش دیدمش. چمباته زده بود و «وی وی وی وی» کنان لالایی مرگ را برایش تصنیف میکرد.
حالا دخترش در صدر اخبار دنیا بود، بالاتر از اخبار نظریات تازه ی استفان هاوکینگ درباره ی ذرات یا اخبار کتابهای هری پاتر. حالا دخترش را همه ی دنیا میشناختند.
گاهی نیم نگاهی به مردمی که کنجکاوانه به قبر دخترش نگاه میکردند می انداخت، و محافظه کارانه با کسانی که میخواستند از غم عالم که روی دلش سنگینی میکرد بکاهند سر حرف را باز میکرد.
نمیتوانستم بیش ازین آنجا بایستم، آفتاب کم کم داشت جایش را به غروب میداد و می بایست بر میگشتم. سوار مترو که شدم انگار همه ی تهران بهشت زهرا شده بود…

*****

اینها خاطرات برادرم است از پنجشنبه ی چند هفته پیش از قطعه ی ندا در بهشت زهرا. گویا گپ و گفت کوتاهی هم با مادر ندا داشت. اما واقعا رنگ ملال رو بعد از صحبت با مادر ندا در چهره اش دیدم. پی بردم چقدر در صدا و سیمای ضرغامی دروغ میبافند، پی بردم چقدر رعب انگیز راه را برای فریاد می بندند…
تلخ است، خیلی تلخ…