نوشته شده توسط: ر.رها
سلام، (ر.رها) هستم. (رها)… قفسی دارم به عظمت رویای رهایی و از این سه حرف فقط هجی کردن آنها را می دانم. این روزها دلم سخت گرفته است و بنای گریستن را دارم، امّا بهانه نه… نه اینکه (نه) خودتان بهتر می دانید بهانه ها این روزها با هیبت های غول پیکر عرض اندام می کنند امّا… دوست عزیز، دوستان، دوستان عزیز مدّتی ست پنجه های بغض به گلویم فشار می اورد و در ستیزی پایان ناپذیر میان پنجه های فولادین بغضم و بلورهای شکننده ی اشک، اشک هایم می شکنند ولی در نهایت بغض با فولاد است. اشک هایم را رهایی نیست کاش یارای ابر بودنم را بود. کاش حاکمیت آسمان ها را داشتم آنوقت نمی دانی چه ها می گفتم – از پاره های این دل…
آنقدر می باریدم آنقدر می باریدم تا غبار از دل درختان و گنجشک هایی که دیگر به جای نفس (دود) می کشند، پاک کنم.
در بیداد گرمای مرداد ماه، سرمای دی را تا مغز استخوان حس می کنم. حس می کنم، می جوم، قورت می دهم… درد را، درک را، بغض را می گویم. نه نمی گویم، می شنوم، می شنوم و نشنیده می گیرم.
می دانی؟
تسکین است بار این وجدان بر شانه های نحیف من ذرّه ذرّه خم می شوم و نهایت من شکستن است، کسی نمی بیند کسی نمی فهمد. می گویم سلام… می گویند: رها، باز (چه) لاغر شدی؟؟!! کاش می گفتند: (چرا) لاغر شدی؟
چرا… چرا… چرا… واقعا چرا؟
شما می دانید؟ خودم هم نمی دانم، نمی خواهم بدانم، اینجور بهتر است.
گول می مالم بر سر هر چه دانستن است، بگذار هیچی ندانم، بگذار دیوانه ام بخوانند. مگر نه اینکه (دیوانگان آبروی جهانند؟)
پس نخند به حال این دیوانه که آبرویی دارد و کم رویی ست با شرم و گاهی بی شرم.
خدا را چه می شود؟
راستی، خدا هم چشم هایش ضعیف می شود، یا شاید گوش هایش را می گیرد. این روزها «نشنیدن» زیباترین راه ممکن است.
شنیدنی ها را ندیدن، خرج اعصاب کمتری دارد.
دلم به حال طوطی سرگردان خانه امان می سوزد، احساس رهایی می کند، امّا از شما چه پنهان:
» رهایی را اگر راهی بُوَد» … دوستان عزیز، نیاز به دعای تک تک شما دارم.
