نوشته شده توسط: یک دیوانه
جمعه ساعت شش صبح.
سحری نخورده، بی خوابی با اعمال شاقه. دندان درد بی پیر امانم را بریده بود. گفتم روی این متن که مدتیست ذهنم را مشغول کرده کار کنم. در میان درد دندان و نئشگی قرصها و سر درد و افسردگی و ملولی این ایام.
راستی سری به میدان ولی عصر زده اید؟ حالش را پرسیده اید؟ نمی دانم چرا این ایام که به ولی عصر می روم این قدر میدان را ناراحت می بینم. بق کرده. وسط تقاطع کریمخان، بلوار کشاورز، ولی عصر جنوبی، ولی عصر شمالی نشسته و کارگران به جانش افتاده اند و سوراخش می کنند. نمی دانید درد سکر آور دندان و نئشگی داروی بی حسی و هوای داغ و طول خیابان ولی عصر چه نوستالژی غریبی با هم دارند. خودت را که به آن بسپاری و سرازیر شوی پایین انگار دیگر پاهایت خودشان می روند حتی اگر از هر گوشه ی خیابان صدای زجه ای، دادی، فغانی بشنوی.
نه دیگر این تن خسته دیگر تاب سپردن خود به تاکسی چهار شنبه ها را ندارد. خودش را می کشد تا در خانه و ولو می شود کنار سفره ی افطار. سفره ی افطاری که از همیشه خالی تر است. خالی از صمیمیت و صفا. خالی از عشق. و خالی از احساس و خالی از….
و تنها پر از روزمرگی و روز مرگی. روزمرگی و داغ بر سینه و فکر. که هر روز با خبرهای ساعت بیست وسی بیشتر می شود. با خواندن خبرگزاری ها بیشتر می شود و آتش از درون سینه هیمنه می کشد و تا عرش کبریایی می رود و با فوت استاد بزرگ و پروردگار عالم پایین می آید و در سینه فرو می نشیند و آرام آرام جانمان را می سوزاند. هر لقمه نان، هر جرعه آب مانند آتشی بر سینه و شکمم می شود. با خود فکر میکنم چند مادر هستند که دیگر در سینی چایشان لیوانی دیده نمی شود، کاسه ی آششان یکی کم شده و افطار را با اشک باز می کنند و روی سجاده از زور بغض غش می کنند و و بر همه چیز لعنت می فرستند و خدا را صدا می کنند.
آخرین بار دوشنبه که از ونک تا خانه را پیاده پیمودم درد سکر آور دندان با من و بود نئشگی و خستگی و پریشانی. عجب معجونی که پیل تن و روئین تن را نیز از پا می اندازد. و آنقدر دردمندم که دیگر توان بازگو کردن چیزی برایم نیست.
پی نوشت 1: افسردگی ام دوباره بازگشته
پی نوشت 2: یاس فلسفی امانم را بریده
پی نوشت 3: انگار گم شده ام. کسی دستش را به سویم دراز کند و بازیابدم
برچسبها: یک دیوانه، رمضان
